verjaardagstaart

Vandaag ben ik jarig. Vanmorgen vroeg stonden Wubbo en Eveline op de stoep met een prachtige taart. Eveline was als verrassing speciaal voor mij naar een kookworkshop gegaan om deze prachtige taart te bakken. Normaal brengt ze ieder jaar een aantal voorjaarsbolletjes mee, net zoveel als ik jaren tel, maar dit jaar had ze al een poos geleden bedacht, dat ik ook blij zou zijn met een eigen gebakken taart. Omdat ze er iets bijzonders van wilde maken, heeft ze de taart als een halve bol gemaakt en prachtig versierd.

we hebben er met elkaar direct een stuk van gegeten en hij is verrukkelijk.



Een kleine Singer staat al lang op mijn wenslijst, niet nodig maar zo leuk. Echt fanatiek zoeken ernaar heb ik niet gedaan, maar ...... vorige week werd er een pakket bezorgd. Ik had geen idee wat er in zou zitten en als een klein kind begon ik te raden wat het zou zijn; ik zat er steeds ver naast.
Het is toch erg dat je als volwassen mens zo kunt zeuren. Ik kon die doos maar niet uit mijn gedachten bannen en eindelijk werd ik uit mijn lijden verlost en mocht ik uitpakken. Het is toch erg dat je niet eens een week kunt wachten. Eerst kwam er een koffertje uit en ik had nog niets in de gaten. Dat koffertje lijkt op een koffer waar vroeger grammofoonplaten in bewaard werden, maar toen de koffer openging, viel ook mijn mond open. Dit had ik nooit verwacht. Ik ben zo blij als een klein kind, iedereen die komt, moet kijken en bewonderen.

Deze week heb ik alleen maar op het Singertje genaaid; hij loopt als een trein, ik ben er niet achter weg te slaan. Hij staat op de keukentafel, zodat ik er steeds naar kan kijken.
Er zijn een paar verjaardagscadeaus uit mijn jeugd, die ik nooit vergeet, zoals bijvoorbeeld op mijn achtste verjaardag de sprookjes van Grimm met tekeningen van Anton Pieck, stukgelezen en weer aan elkaar geplakt met cellotape.

Op mijn negende kreeg ik kunstschaatsen, helaas niet met de felbegeerde witte laarsjes, maar met zwarte. Dat had niemand en je wilt geen uitzondering zijn, maar mijn ouders kenden geen tere kinderziel. Ik heb er twee winters op geschaatst. Toen waren de laarsjes te klein en kreeg ik alsnog witte.

Toen ik tien werd, kreeg ik een echte Bosatlas. Soms kijk ik er nog in en zie ik hoe de topografie van ons land veranderd is.
We kregen in de vierde klas voor het eerst Aardrijkskunde en dat vond ik een leuk vak, alleen die blinde kaart, vreselijk. In de vijfde klas een leren schooltas met voorop twee vakken (hij is de eerste avond mee naar bed geweest, omdat hij zo lekker rook). Mijn hele middelbare schooltijd heb ik hem gebruikt. Daarna heeft Wil hem nog opgebruikt, dus die bestaat niet meer.
Daarna de werkstukjes van de kinderen en de eerste van hun zakgeld gekochte cadeautjes. De werkstukjes zijn er nog. Onze zolder is van elastiek. Nu komen er de tekeningen van de kleinkinderen bij.

Zondag wordt het feest met de kinderen gevierd, dus vanavond kan ik nog even de patronen voor het quiltcafé van morgen voorbereiden.
Ik hoop dat veel dames hun middenstuk klaar hebben. Ik ben er zo nieuwsgierig naar.
Meisjes, ik heb niet gebakken, maar de taartjes voor morgen gekocht. Geen tijd. Ik zit achter mijn machientje te glunderen.

Tijd voor koken gun ik mezelf ook niet. Dat heeft ook zijn voordelen, want Wil kan heel goed koken en hij vindt het gelukkig ook leuk om te doen. Dus zalm, garnalen, broccoli, kastanjechampignons, tomaatjes en een uitje. Ziet dit er niet smakelijk uit?

Zondagmorgen

Het is zondagmorgen en ik ga het programma voor de maand april samenstellen. Ik zit in de kamer aan de voorkant van het huis en het uitzicht is deprimerend, grauw en somber. Ik ga er met mijn rug naar toe zitten, steek een kaarsje aan; op de radio is ons favorite programma "OVT" op radio 1, Wil zet een lekker kopje koffie en de honden liggen aan onze voeten. Een mens hoeft eigenlijk niet meer om het toch behaaglijk te hebben.

Op 6 april deel ik een blok voor de sampler uit. U hoeft de quilt niet te maken om toch de construcie van het blok te komen volgen.
13 April deel ik een patroontje uit van een niemendalletje, bijvoorbeeld een speldenkussen of een tasje, ik moet er nog even over denken.
20 April gaan we weer verder met het volgende blok voor de sampler.
En dan komt 27 april. Op die dag viert onze kroonprins zijn 45ste verjaardag. Is dat niet een mooi jaar om het stokje van zijn moeder over te nemen?
Wat er ook gebeurt, we komen samen in het quiltcafé, we schenken een traditionele oranjebitter en laat iedereen haar eigen werk meebrengen.


Iedereen die mij kent, probeert mij altijd uit te horen over de verrassingsochtend. Dit is een tipje van de opgelichte sluier. Zometeen ga ik uit deze stofjes de pakketjes knippen, dus iedereen die komt weet nu welke kleur naaigaren nodig is.

Een Hondenleven

Wat is een hondenleven toch zwaar. Jan heeft twee manden tot zijn beschikking, maar legt zijn moede hoofd liever op iets zachts. Hoe meer gestapelde kussentjes, hoe prettiger hij het vindt. Hij is nu acht jaar en wordt steeds brutaler. Vroeger sprong hij snel van de bank af, als we binnenkwamen, maar nu gluurt hij even door zijn oogharen en denkt "dit is mijn goed recht als hond op leeftijd".

Het nieuwe dak vordert gestaag. Jammer genoeg hebben we maar toestemming gekregen voor één dakkapel van de gemeente.

Vrijdagmorgen heb ik aan iedere tafel in het quiltcafé besproken dat je alles wat je naait het beste weer terug kunt leggen op de juiste plaats, zodat je bij de volgende stap niets verkeerd aan elkaar zet. Maar ja, dat geldt natuurlijk niet voor mijzelf. Wat zou ik zijn zonder tornmesje?


En achteruit naaien maar weer!

Zo is het beter.

Vandaag zijn we op bezoek geweest bij Roos en Merel. Ik had de Ipad meegenomen, zodat Merel kon laten zien, dat ze met een verjaardagspartijtje van een vriendinnetje naar het Afrika Museum is geweest en wat ze daar allemaal gezien heeft.

Roos heeft samen met opa haar huiswerk besproken.
Wat zijn ze toch snel groot.

Morgen vul ik mijn dag met het snijden van fat quarters en het uitprijzen van de nieuwe stoffen. Als ik tijd over heb, teken ik een nieuw blok voor de Amphora/Sampler en tussendoor komen ook nog de normale huishoudelijke taken voorbij.

Blue Monday

Op de derde maandag in januari maak ik de balans op wat er van de goede voornemens al terecht is gekomen. Niet veel, maar mijn motto is: "plannen zijn er om van af te wijken". Dus de kilo's van de kerstvakantie zitten er nog aan. De laatste sigaar op de Kerstmorgen is niet de laatste gebleken, eerst twee quilts afmaken, voordat ik ook maar mag denken aan een nieuwe, meer lange wandelingen maken met de honden en zo weet ik er nog wel een paar, bijvoorbeeld veel regelmatiger iets op mijn blog schrijven en andere blogs lezen.
Ook deze morgen begon al goed. Ik mag niet in mijn keuken, ik kan niet in mijn werkkamer, ik zit dus gevangen in de rest van het huis, waar ik overdag niet graag kom, omdat ik daar niet kan doen wat ik wil.
Vandaag wordt asbest verwijderd van ons dak.
We hebben mannen in blauwe pakken, die in de kou aan het werk zijn. Ze zitten goed ingepakt inclusief maskers. In hun pakken zitten zelfs zendertjes en ontvangers, zodat ze met elkaar kunnen praten. Ze hebben zelfs een wagen bij zich, zodat ze zich kunnen douchen, dus dat is perfect geregeld.

Afgelopen vrijdag begon de dag prima. We kregen een fraaie kerstquilt van Truus te zien.

Ans is in 2009 op het quiltcafé begonnen aan deze mooie quilt. Je kunt zien hoe blij ze is dat hij helemaal af is en, wat natuurlijk nog leuker is, hij is helemaal naar haar zin.

De stemming zat er goed in en iedereen had er weer zin in. We bespraken het laatste onderdeel van de quilt "Randje Erbij" en ik kon al een gedeelte van de Amphora/Sampler laten zien.
De ochtend vloog voorbij en, nadat we van iedereen afscheid hadden genomen, moest ik me snel omkleden en het café verbouwen.

Zaterdag zullen we met veel mensen onze jaarlijkse boerenkool maaltijd gebruiken. Na het dekken ben ik 10 kilo aardappelen gaan schillen, daarna in vier porties de boerenkool stamppot gekookt, spekjes gebakken, soep gekookt, dessert voorbereid en daarna ben ik met de benen omhoog gaan zitten en heb de TV aangezet.

Om niet alleen met Blue Monday af te sluiten, maar ook te laten zien hoe prachtig het is in de tuin, nog even een foto van deze morgen.

De mantel der liefde bedekt de rommel.

Quiltcafé

Vandaag wil ik eens uitleggen wat de bedoeling is van ons quiltcafé en hoe het is ontstaan.
Vijftien jaar geleden verhuisden wij van Hengelo in Overijssel naar Lochem in Gelderland. De quiltwinkel verhuisde mee en Wil bleef nog zeven jaar in Oldenzaal werken.
In Hengelo had ik veel cursussen en workshops verzorgd, maar toen ik in Lochem ging werken, heb ik eerst rondgevraagd of er in de buurt les werd gegeven en het bleek dat dat goed werd verzorgd door Marianne van den Ent. Ik vond het vervelend om iemand voor de voeten te lopen die al lang leuk groepen begeleidde in Lochem en omstreken. Daarom ging ik geen basiscursussen geven in Lochem, maar wel workshops in technieken.
In de winkel merkte ik dat er veel dames waren die niet meer zo veel cursussen wilden volgen, maar daardoor het contact met andere quilters misten. Zo werd het quiltcafé geboren.


Een plek waar quilters voor de gezelligheid samenkomen, iets aan elkaar willen laten zien en elkaar helpen, zonder verplichtingen van vooraf betalen of melden dat je komt.
Hoewel in de loop van de tijd er ook een element van lesgeven ingeslopen is, blijft het motto toch nog altijd "vrijheid, blijheid".


Voor dames die het prettig vinden leg ik altijd uit hoe een quilt waar ik zelf aan werk, tot stand komt, zodat ze daar hun voordeel mee kunnen doen.


Nu ben ik bijvoorbeeld begonnen aan een sampler, die weer eens op een andere manier in elkaar gezet wordt. Een sampler in quiltersland is zoiets als een oefenlap. Er zit een verscheidenheid van blokken in, met elk zijn eigen moeilijkheidsgraad, zodat je veel kunt leren. (Dus meedoen dames! De quilt kan ook anders samengesteld worden dan de mijne.)
Iedere keer deel ik een patroon uit en leg ik uit hoe ik dat blok naai. De basiskennis is bij alle dames aanwezig, dus het gaat vaak om de details. Van de blokken kun je natuurlijk ook een tas of kussens of een kleine muurquilt maken.
U bent ook welkom als U een eigen werkstuk wilt afmaken. We hebben echter geen ruimte voor werken met de naaimachine in het quiltcafé.


Voor de broodnodige variatie organiseer ik af en toe een verrassingsochtend in plaats van een quiltcafé. Deze ochtend is de enige ochtend, waarvoor U vooraf moet inschrijven en betalen, in verband met het klaar maken van de pakketjes. De prijs is verschillend, afhankelijk van het materiaal.
Deze keer heb ik een Valentijnquiltje voorbereid.
De dames die vaak komen op vrijdagochtend proberen me altijd uit te horen en het enige wat ik deze keer loslaat is dat het een quiltje is en daar naaibenodigdheden en rood en wit garen voor moeten meebrengen.
De foto boven dit stukje is van paus Gelasius I. Zijn geboortejaar is onbekend. Hij stierf in 496. Hij was een Afrikaanse paus. Zelf vond hij zich een inwoner van het Romeinse Rijk, want hij kwam uit Tunesië. Waarschijnlijk was hij een Berber.
Hij schafte een heidens vruchtbaarheidsfeest op 15 februari af en stelde daarvoor in de plaats 14 februari als feestdag.
De dag zoals wij hem echter vieren is gebaseerd op een passage uit een verhaal van Chaucer uit 1382.
Maar er zijn meer verhalen over het ontstaan van deze dag.
Als U zin en tijd hebt om het quiltje te maken, kom dan op vrijdagmorgen 3 februari van 10.00 tot 12.00 uur. De kosten voor deze ochtend zijn 12,95 euro, alles inbegrepen.
Wilt U nog wat meer inlichtingen hebben, stuur dan een een mailtje naar
rietjevanslagmaat@zonnet.nl


A.s. vrijdag 18 januari, is het laatste onderdeel van de quilt "Randje Erbij" en dan op 20 januari begint de sampler.

Uit de winterslaap

Het is alweer een maand geleden dat ik iets op het blog heb geschreven en ik moet toch iets inhalen, voordat het gewone werk weer begint.
Het kerstquiltje was op tijd klaar.

Ook het quiltje van Hennie Molenaar zal in haar huis een mooi plaatsje gekregen hebben.

Onze vakantie zijn we begonnen in België. Ik had er echt zin in om weer een gezellige middag met Belgische quiltvriendinnen door te brengen.
In de loop van de middag wordt de verleiding om niet aan de lijn te denken steeds groter en voor zo'n ijsje mag je toch echt wel zondigen.

Op die lege stoel zat ik. De keuze op de kaart viel me zwaar en ik bezweek voor ijs, slagroom en warme apfelstrudel.

We hadden een huisje gehuurd in Brabant, maar zonder werk mee te nemen voel ik me niet prettig. Dus de naaimachine en een grote sortering stofjes horen erbij.

Zoek de fout. Ook in de vakantie is haastige spoed zelden goed. Dit stukje hoort bij de Sampler/Amphora Quilt die voor vrijdag 20 januari de eerste keer op het programma staat.

Maar eerst gaan we a.s. vrijdag 13 januari nog een keer werken aan de quilt Randje Erbij . Mijn eigen quilt is al in gebruik.

Henny Oosterbaan

Het is alweer een week geleden dat ik een tentoonstelling van het werk van de cursisten van Henny Oosterbaan heb bezocht.
Zoals bij iedere tentoonstelling die Henny organiseert, was de sfeer heel gemoedelijk en gastvrij.
Henny had haar cursisten gevraagd in iedere quilt een hartje te verwerken.

Willem logeerde bij ons en is meegeweest. De allermooiste quilt vond hij de quilt met de huisjes. "Oma, deze heb ik nog niet." Met andere woorden, misschien kun jij die wel maken!

Een andere quilt die hij erg mooi vond, werd vooral bewonderd om de hertjes.

Dit was het moment waarop we naar huis gingen.