Roos en Merel in het quiltcafé

Vorige week hebben Roos en Merel in het quiltcafé hun best gedaan om goed uit te leggen hoe een bloem gemaakt wordt. Merel vond het zelfs zo leuk dat ze er serieus over denkt om, als ze groot is, juf te worden.

In Blankenberge ben ik druk bezig geweest met het festonneren van eendjes. Het was meer werk dan ik dacht. Het quiltje is een voorbeeld voor in de winkel. Ik vind dat het er fris uitziet met vrolijke kleurtjes.

Na de frisse kleurtjes ga ik terug naar de traditionele stofjes. Vorige week kwamen de patroontjes van Fit to Frame weer binnen. Ik vind deze patroontjes altijd leuk om tussendoor te maken en nu heb ik daar even tijd voor, omdat ik zelf de Amphora Quilt af heb De applicaties maak ik met "Heat & Bond". Terwijl ik hieraan werk, kan ik nadenken over een eigen ontwerp om in het najaar aan te beginnen.

Na een heel lange tijd weer een berichtje op het blog. Iedere keer als ik iets wilde schrijven, dacht ik: "maar ik verval in herhaling, niets nieuws te melden". Of een nieuwtje was al weer achterhaald. Maar nu heb ik leuke foto's van vorige week vrijdag. Boven dit stukje staat een foto van de cursus "paashazen vouwen". Grote hilariteit alom, tafels vrijgemaakt van patchwork. Iedereen wilde meedoen. Met dank aan Andrea uit Brugge, die het ons leerde in Blankenberge.


Alle leerlingen hebben een diploma servetten vouwen verdiend.


We werden verblijd met bezoek uit Dronten. Het is altijd leuk nieuwe gezichten te zien en helemaal als we zo'n mooi werkstuk mogen bewonderen.


De quilt wordt hoe langer hoe groter. In de voorjaarsvakantie hebben de dames hun huiswerk gemaakt.


Het Paasweekend was druk, maar heel gezellig. Het was net de zoete inval. We hadden erop gerekend en vrachten eten in huis gehaald. Pasen duurt bij ons altijd drie dagen.


Natuurlijk moeten er eieren worden gezocht.


Willem is schatbewaarder.

A.S. VRIJDAG ZIJN ROOS EN MEREL BIJ ONS. ZE ZOUDEN HET LEUK VINDEN ALS ER MEER KINDEREN MET HUN OMA MEEKOMEN. ROOS EN MEREL HEBBEN EEN WORKSHOP VOORBEREID I.V.M. MOEDERDAG, OM EEN GESCHENKJE TE MAKEN. DUS OMA'S BRENG DE LOGEETJES MEE.

amphora sampler: werk in uitvoering

Vrijdagmorgen liet Annie ons een quilt zien die voor een kleinkind is bestemd. Ze heeft de blokken dubbelzijdig gemaakt.

De achterkant is net een stalenkaart vol frisse keuren. Aan één hoek bungelen twee kikkers aan een hart.

Naast deze leuke quilt wil ik ook graag wat foto's laten zien van werkstukken die de dames bij zich hadden. Het is maar een kleine impressie. Misschien brengen de andere dames over twee weken hun werkstukken mee, daar zijn ook prachtige middenstukken bij.

Dit is het tweede blok voor de sampler. Niet te moeilijk, maar net even anders dan blok 1. Blok drie en vier worden over twee weken gemaakt.


Mijn quilt wordt van voor naar achter bestudeerd.

Vrijdag a.s. 9 maart is er weer een verrassingsochtend in het quiltcafé. Deze keer geen quiltje, maat iets heel anders, echt voor het voorjaar; je wordt er helemaal vrolijk van. De laatste hand leg ik er morgen aan, maar ik heb vandaag al een aantal pakketjes geknipt. Als je nog mee wilt doen, ik knip altijd wat pakketjes extra.

Onze Little Masterchef Roos

Vorige week had ik voor het quiltcafé dit quiltje voorbereid. Iedereen kreeg het patroontje, maar sommige dames vonden mijn quiltje leuk genoeg om het complete pakketje te kopen. Ik heb er al een paar gezien die klaar zijn. Een stitchery tussendoor, als onderbreking van het werken aan een grote quilt, geeft een voldaan gevoel dat je ook wel eens iets afmaakt. Daarna kun je weer met frisse moed verder met het oplossen van het probleem met een grote quilt.

Is deze taart niet net zo mooi als die van Eveline? Roos kwam vol trots haar eigengemaakte taart laten zien. Ze had een heel leuk verjaardagspartijtje gehad. De mamma van de jarige, samen met een vriendin, hebben acht meisjes geholpen met ieder een eigen taart te bakken. Mijn grote misser bij het geven van een compliment was dat ik zei het zo'n gezellige taart te vinden met die koe temidden van een bloemenwei. Hoe dom kan een oma zijn? Ik zag niet direct dat het een hertje was. Ze heeft het mij vergeven.



De laatste tijd ben ik uit nood met het "echte" patchwork bezig geweest. In mijn quilts gebruik ik graag veel verschillende stoffen. De quilts zijn dan minder braaf en voorspelbaar. Maar deze keer kwam ik mijzelf tegen. Voor de achtergrondstof had ik twee meter genomen. Ik kon aan het begin niet uitrekenen hoeveel ik nodig zou hebben, omdat ik geen vastomlijnd plan had. Ik wist alleen dat ik een sampler wilde maken, met daarin een aantal blokken, waarin de hoofdstof zou repeteren. Ik zag al snel aankomen dat het niet genoeg zou zijn, dus nog maar een meter erbij. dat zou genoeg moeten zijn, dacht ik.
Het eind van de quilt naderde en ik kwam uit. Maar dan de rand bedenken en daar gebeurde het. Ik wilde persé de achtergrondstof erin verwerken, maar ik had alleen nog snippers.


De stof in de winkel is uitverkocht, dus zat er niets anders op dan alle snippers aanelkaar te naaien en daar de driehoekjes uit te knippen.


En dit is alles wat ik nu nog heb. Dit noem ik nog eens "patchwork".


Met het zweet op mijn voorhoofd gooi ik straks dit rommeltje weg. Het is gelukt, ik heb alle driehoekjes klaar.


Dit is het eerste blok dat in de sampler verwerkt is. Het is een niet te ingewikkeld blok, zodat de uitleg vrijdagmorgen in het quiltcafé zonder problemen verliep. Iedereen die meedoet heeft er echt zin in. Je ziet nu al aan de werkstukken dat ze allemaal iets eigens hebben, alleen al door de verschillende stofjes, die de dames hebben gebruikt.

verjaardagstaart

Vandaag ben ik jarig. Vanmorgen vroeg stonden Wubbo en Eveline op de stoep met een prachtige taart. Eveline was als verrassing speciaal voor mij naar een kookworkshop gegaan om deze prachtige taart te bakken. Normaal brengt ze ieder jaar een aantal voorjaarsbolletjes mee, net zoveel als ik jaren tel, maar dit jaar had ze al een poos geleden bedacht, dat ik ook blij zou zijn met een eigen gebakken taart. Omdat ze er iets bijzonders van wilde maken, heeft ze de taart als een halve bol gemaakt en prachtig versierd.

we hebben er met elkaar direct een stuk van gegeten en hij is verrukkelijk.



Een kleine Singer staat al lang op mijn wenslijst, niet nodig maar zo leuk. Echt fanatiek zoeken ernaar heb ik niet gedaan, maar ...... vorige week werd er een pakket bezorgd. Ik had geen idee wat er in zou zitten en als een klein kind begon ik te raden wat het zou zijn; ik zat er steeds ver naast.
Het is toch erg dat je als volwassen mens zo kunt zeuren. Ik kon die doos maar niet uit mijn gedachten bannen en eindelijk werd ik uit mijn lijden verlost en mocht ik uitpakken. Het is toch erg dat je niet eens een week kunt wachten. Eerst kwam er een koffertje uit en ik had nog niets in de gaten. Dat koffertje lijkt op een koffer waar vroeger grammofoonplaten in bewaard werden, maar toen de koffer openging, viel ook mijn mond open. Dit had ik nooit verwacht. Ik ben zo blij als een klein kind, iedereen die komt, moet kijken en bewonderen.

Deze week heb ik alleen maar op het Singertje genaaid; hij loopt als een trein, ik ben er niet achter weg te slaan. Hij staat op de keukentafel, zodat ik er steeds naar kan kijken.
Er zijn een paar verjaardagscadeaus uit mijn jeugd, die ik nooit vergeet, zoals bijvoorbeeld op mijn achtste verjaardag de sprookjes van Grimm met tekeningen van Anton Pieck, stukgelezen en weer aan elkaar geplakt met cellotape.

Op mijn negende kreeg ik kunstschaatsen, helaas niet met de felbegeerde witte laarsjes, maar met zwarte. Dat had niemand en je wilt geen uitzondering zijn, maar mijn ouders kenden geen tere kinderziel. Ik heb er twee winters op geschaatst. Toen waren de laarsjes te klein en kreeg ik alsnog witte.

Toen ik tien werd, kreeg ik een echte Bosatlas. Soms kijk ik er nog in en zie ik hoe de topografie van ons land veranderd is.
We kregen in de vierde klas voor het eerst Aardrijkskunde en dat vond ik een leuk vak, alleen die blinde kaart, vreselijk. In de vijfde klas een leren schooltas met voorop twee vakken (hij is de eerste avond mee naar bed geweest, omdat hij zo lekker rook). Mijn hele middelbare schooltijd heb ik hem gebruikt. Daarna heeft Wil hem nog opgebruikt, dus die bestaat niet meer.
Daarna de werkstukjes van de kinderen en de eerste van hun zakgeld gekochte cadeautjes. De werkstukjes zijn er nog. Onze zolder is van elastiek. Nu komen er de tekeningen van de kleinkinderen bij.

Zondag wordt het feest met de kinderen gevierd, dus vanavond kan ik nog even de patronen voor het quiltcafé van morgen voorbereiden.
Ik hoop dat veel dames hun middenstuk klaar hebben. Ik ben er zo nieuwsgierig naar.
Meisjes, ik heb niet gebakken, maar de taartjes voor morgen gekocht. Geen tijd. Ik zit achter mijn machientje te glunderen.

Tijd voor koken gun ik mezelf ook niet. Dat heeft ook zijn voordelen, want Wil kan heel goed koken en hij vindt het gelukkig ook leuk om te doen. Dus zalm, garnalen, broccoli, kastanjechampignons, tomaatjes en een uitje. Ziet dit er niet smakelijk uit?

Zondagmorgen

Het is zondagmorgen en ik ga het programma voor de maand april samenstellen. Ik zit in de kamer aan de voorkant van het huis en het uitzicht is deprimerend, grauw en somber. Ik ga er met mijn rug naar toe zitten, steek een kaarsje aan; op de radio is ons favorite programma "OVT" op radio 1, Wil zet een lekker kopje koffie en de honden liggen aan onze voeten. Een mens hoeft eigenlijk niet meer om het toch behaaglijk te hebben.

Op 6 april deel ik een blok voor de sampler uit. U hoeft de quilt niet te maken om toch de construcie van het blok te komen volgen.
13 April deel ik een patroontje uit van een niemendalletje, bijvoorbeeld een speldenkussen of een tasje, ik moet er nog even over denken.
20 April gaan we weer verder met het volgende blok voor de sampler.
En dan komt 27 april. Op die dag viert onze kroonprins zijn 45ste verjaardag. Is dat niet een mooi jaar om het stokje van zijn moeder over te nemen?
Wat er ook gebeurt, we komen samen in het quiltcafé, we schenken een traditionele oranjebitter en laat iedereen haar eigen werk meebrengen.


Iedereen die mij kent, probeert mij altijd uit te horen over de verrassingsochtend. Dit is een tipje van de opgelichte sluier. Zometeen ga ik uit deze stofjes de pakketjes knippen, dus iedereen die komt weet nu welke kleur naaigaren nodig is.

Een Hondenleven

Wat is een hondenleven toch zwaar. Jan heeft twee manden tot zijn beschikking, maar legt zijn moede hoofd liever op iets zachts. Hoe meer gestapelde kussentjes, hoe prettiger hij het vindt. Hij is nu acht jaar en wordt steeds brutaler. Vroeger sprong hij snel van de bank af, als we binnenkwamen, maar nu gluurt hij even door zijn oogharen en denkt "dit is mijn goed recht als hond op leeftijd".

Het nieuwe dak vordert gestaag. Jammer genoeg hebben we maar toestemming gekregen voor één dakkapel van de gemeente.

Vrijdagmorgen heb ik aan iedere tafel in het quiltcafé besproken dat je alles wat je naait het beste weer terug kunt leggen op de juiste plaats, zodat je bij de volgende stap niets verkeerd aan elkaar zet. Maar ja, dat geldt natuurlijk niet voor mijzelf. Wat zou ik zijn zonder tornmesje?


En achteruit naaien maar weer!

Zo is het beter.

Vandaag zijn we op bezoek geweest bij Roos en Merel. Ik had de Ipad meegenomen, zodat Merel kon laten zien, dat ze met een verjaardagspartijtje van een vriendinnetje naar het Afrika Museum is geweest en wat ze daar allemaal gezien heeft.

Roos heeft samen met opa haar huiswerk besproken.
Wat zijn ze toch snel groot.

Morgen vul ik mijn dag met het snijden van fat quarters en het uitprijzen van de nieuwe stoffen. Als ik tijd over heb, teken ik een nieuw blok voor de Amphora/Sampler en tussendoor komen ook nog de normale huishoudelijke taken voorbij.